şebnem

Bir gece boyunca oluşan, seher vakti çiçek ve yapraklar üstünden aydınlık gözlere gülen inciden su damlaları şebnemler... Güneşin yakıcı şualarıyla pırıl pırıl titreşirken, yanaktan süzülen göz yasına ne kadar da benzerler.

Bazı insanlar vardır ki şebnemlere benzerler. Adeta kaderleri aynıdır onların. Gecesini, insanlığında bir derecelik terakki için acı ve ızdırab ile kıvranarak geçiren insan, ufukta beliren ilk pırıltılarla bir nergis gibi şafağı seyrederken; gözlerinde biriken gece çiği gibi birkaç damla gözyaşının, çiçeklerdeki şebnemin fıtratıyla bu kadar benzerlikle tezahür etmesi ne güzel bir tevafuk değil mi?

Bir gece, geçmişinin muhasebesi için uykusuz kalan insan, o gecenin asûde havasında, eğer mananın ılık atmosferini bulmuşsa şebnemin yavaş yavaş gönül kaynağından oluştuğunu ve yaprak misali kirpikleri arasından süzüldüğünü hisseder. Gece seccadesini sırılsıklam bu şebnemler ile yunup yıkayan ve böylece şafaklara ulaşan aydınlık gönüller, geleceğin fidanlarını yetiştiren tabiat ve fıtratın mümtaz sembolleridir.

Milletin kurtuluşu için her düşünen beyin, her ızdırab çeken sine, her ağlayan göz ve her feryat eden gönül bir şebnem ile uyanır yarınki iklimlere. Zira Fecr-i Sadık'in ilk şualarını gören, bu katrelerin süzüldüğü hakikat şuasıyla sürmeli gözlerdir.

Toplumun nadide fertleridir bunlar... İnsanlar böyle şebnemlerle dost olmak, onlarla Hakk'a ulaşmak İsterler. Onlardır, toplumun ışığı eksilmeyen aydınlık güneşleri... Her çağda insanların önünde yön gösterici vazifesi yapar, adeta her an, bir gece ve gündüz deveranı gibi onların atmosferinden rüzgar gibi süzülerek, kişilerin gözlerine birkaç damla çiğ, zamana ışıktan bir iz, geleceğe hoş muştular bırakırlar.Semih TÜRK