ALİÇERÇİ (Mehmet GÜL)

ALİÇERÇİ

Köyümün hasreti dinmez bir türlü.
Bu yüzden bir yaz günüydü,düştüm yollara.
Yollar ne uzunmuş bitmez bir türlü
Önce BOZKIR sonra ALİÇERÇİ göründü işte

Sırıstat köprüsü,önce minareyi gördü gözlerim.
Her taraf sararmış,ama yemyeşil köyüm.
Çocukluğum,gençliğim ürperdim bir an.
Girişte DEĞİRMEN duruyor sanki..

Noribeğin evi solda,tamam da.
Alt başta Kavaklı bahçe kaybolmuş gibi.
İğde topladığım,armut yolduğum
Ağaçlar küçülmüş, yok olmuş gibi.

Okul bahçesinin tam girişinde,
Sağda ki Akasya,okurken benim baktığım,
Koskoca bahçesi top oynadığım,
Duvarları yıkılmış yol olmuş işte.

Girişte,aşağı harmanın üst köşesinde,
HIPILI kuyusu,çatal ağaçlı,taş yalaklı.
Su çekilen demir urganı ile lastik kovası
Yıllara yenilmiş yok olmuş işte.

Cami çeşmesine baktım.yoktu kimseler,
Sular akmıyordu.hatıllar boştu.
Eski çeşme kurumazdı ne oldu?
Arıkta kurbağalar, arılar yoktular işte.

Evimiz duruyor,biraz yorgunca.
Kara dut kurumuş,pelit büyümüş.
Akşam oldu hüzünlendik hepimiz.
Ne hoş geldin, ne hoş bulduk yok işte.

Mutluydum. Güney bağlarını özledim bir an.
Gidipte görmeli Ebemin Güllü bağını.
Hem toplarız,ekşi elma ile akça armudu.
Çok aradık, bulamadık,bağımızı işte.

Olmalıydı.üst tarafta Mullanın ekşi elması
Dalında saksağan ,serçe,kırlangıçları.
Bağın ortasında öbek, öbek gül ağaçları,
Yoktular,yoktular,yoktular işte.

Eski köyünü ararsan elbette bulamazsın.
Eskimeyen ne var ki hasretten başka.
Koskaca köy konağı yolun solunda.
Güzel bir tatil yeri olmuş ya işte

Bilmeyen özlemez,ben özlüyorum.
Rüyalarımda köyüm var,orda dolaşıyorum.
Hayal kuruyorum,düş kuruyorum
Aliçerçi ben seni çok seviyorum..

MEHMET GÜL
Eylül 2005