dışını biz benzettik içini sen benzet...

Zamanın birinde bir padişah var.Onun döneminde de yaşayan bir evliya.Halk zamanın evliyasını çok sevip ona itibar gösterir.Bunu gören padişah ise üzülmektedir.Günlerdir bu konuyu nasıl halledeceğini düşünüp,halkın kendisine nasıl itibar göstereceğiyle ilgilenmektedir.Devamlı olarak kendisiyle o ki zamanın evliyasını kıyaslar.Der ki;Ben koskoca padişahım,sultanım bir lafımla yapamayacağım yok.
O ise üstü başı yamalı eli asalı bir derviş.Yiyecek ekmeği,giyecek kıyafeti bile yok.Halk nasıl olurda ona bu kadar itibar gösterir.Fakat bir türlü bu işin içinden çıkamaz.Gün olur padişah bu konuyu düşünerek yürür.Öyle yürürkü nereye gittiğini dahi bilmez.Bir de baksaki dağlara kırlara gelmiş.O ara uzakta gözüne biri ilişir.Oraya doğru gider.Bide baksaki o ki halkın itibar gösterdiği zamanın evliyası.Kılıcını çeker ve ey derviş,çıkar şu üstündeki kıyafetleri der.Evliya olan zat ise çıkarır.Padişah kendi kıyafetlerini ona giydirir. Onun kıyafetlerini ise kendi giyer. Derki,o evliyaya bu yamalı kıyafetleri giydin halk sana itibar etti.Şimdi ise ben giydim halk bana itibar edecek der.Sonra bir gurup insanın yanına geldiğini fark eden padişah hemen tekbir alıp namaza durur.O arada mübarek Allah dostu ise elini açıp “Yarabbi dışını biz benzetik, içinide sen benzet”diye yüksek sesle dua eder.Bunu duyan padişah nasıl bir hata yaptığının farkına varıp hemen o Allah dostundan af ister ve özür diler