gökkube

Gökkubbe de veriliyor bir sela,
Ölen kim?
Bu kaçıncı cenaze?
Kaç fidan daha tutunamadı hayata...
Kaç ormanda yangın var bu gece,
Ve kaç yürekte acı,
Göz yaşları sel misali,
Düşlere yasaklar konulmuş,
Ümitlere kelepçeler vurulmuş,
Özgürlüğün diline lal mühürü vurulmuş,
Sevenler mecnun sayılmış,
Divan kurulup suçlu bulunmuş,
Sevmek suçmuş, gülmek ölüm...
Gülüorsun diye kaç kişinin kellesi vuulmuş.
Acılar düştüğü yerde köz olmuş,
Yürekler dağlanıyor,
Parça pinçik olmuş vücutlar,
Akbabalar dönüp duruyor başımızda,
Diller konuşamıyor, diller susmuş...
Yine bir sela veriliyor gökkubbe de,
Ölen bir şair,
Derdi sevdaymış,
Haksızlığa boyun eğmeyince,
Boyunsuz kalmış,
Dememişler bile konuş ver ifadeni diye,
Cezası sevmekmiş bir de şair olmakmış.
Bundan büyyük suç mu varmış?
Ağlayanlar, sızlayanlar insanmıymış?
Bir kendilerini bilirlermiş bu hayatta,
Bir de... (!) hadi tamam sustum...
Söyletmeyin beni,
Zaten küstüm bencilliğime,
Güya kınıyoruz birilerini,
Karşı koyamıyoruz zulme,
Zulme bu sıralar çok rağbet var,
Destek ver zalime,
Zalim yıksın yetimlerin yuvalarını,
Söz söyletmeye gelince kısa bir not,
Sadece kınıyoruz...
Ben de kınıyorum tüm benliğimle,
Küstüm,
Karşıyım,
Zulme,
Ağlatmayın artık,
Döktürmeyin gözyaşı,
Yeter,
Zalimliğiniz de,
Siz de,
Yine bir sela veriliyor gökkubbe de...

Mehmet Akif Aksel