Hani sessiz bi kadın vardı yaa
Saçları dagınık. Omuzları çökmüş baş örtüsü alnından kaymış
Hani şalvarıda yamalı olan
Çabuk yorulurdu hani
İlk buldugu yere oturmaya çalışan
Ama işleri bitiremedigi için hep ayakta kalmak zorunda kalan…
Hani bir kadın vardı yaa
Çocuklarını dizlerinde yatırma delisi olan
Onların saçlarını okşamaktan zevk alan
Derdini soran ama hiç derdini anlatamayan…
Hani bi kadın vardı kenarlarda
Hep gözlerden kaçan
Gururlu çekingen
Hakkını savunamazken bile utangaç…
Duydum artık yorulmuş
Resimlere bakamaz olmuş
Aglamaktan …
Kimselerin sormayışı çökertmiş diyolar onu
Yoksa yılların verdigi yorgunluk deyil
Ne bilim üzüldüm be abla
Her defasında söz verişim geldi aklıma
O nasırlı ellerini öpecem deyişim…
Neden abla
Neden insanlar ellerindekinin kıymetini bilmez
Daglar kadar sevilirken neden bir taş kadar sevmez
O kadar annesiz insanlar var ki
Neden annesine ANNEM demez…
Canım anneme…
ALINTI
