Annesini tanımazdım..
Ama annesini çok seven bir kız tanırdım..
ve artık ne kadar istesem de
tanıyamam annesini
çünkü o bir ay önce öldü
ben burda size annesini değil
kızını anlatacağım
su gibi berrak,
çağlayan gibi coşkulu,
sel gibi hırçın bir yüreği
o nu anlatacağım

hayatla arasında ki tek bağıydı annesi
babasına karşı soğuktu
ağabeyi uzaktı yüreğine
ama annesi
görürdüm o anlatırken
görürdüm içinde yanan alevi
elimde değildi
kıskanırdım
evet annesine olan sevgisini kıskanırdım
bende böyle sevilsem ya derdim kendi kendime
o alev gibi yürek beni de yaksa ya böyle
yaktı da
şimdi keşkesindeyim zamanın
keşke yakmasaydı beni de öyle
meğer her yüreğin taşıyabileceği bir alev değilmiş o
keşke bu kadar arzulamasaymışım o ateşi
yıllar oldu
ayrıyım şimdi ondan
haberini aldım geçen ay
annesi öldü dediler
o yangın
yerinden taştı da
içimi yaktı sanki
biliyordum annesinin canını almıştı tanrı
ama onun canından can almıştı
o lanet hastalıktı sebep işte
lanet olası kanser
ve ben korkuyordum
ona da aynı şey mi olacak diye
ama biliyordum umurunda değildi kendine olacaklar
annesi gitmişti ya
onun dünyasında herşey simsiyahtı artık
hani o gülmesini istediğim gözler vardı ya
şimdi ondan da geçtim
yaş akmasın yeter
bilirim onun gözyaşları
hem yanağına
hem de yüreğine akar
ve bilirim
yanağı silersin elinin tersiyle
ama yürekten çıkmaz ki gözyaşı lekesi
ve ben onun çektiği her acıyı hissettikçe
nasıl yaşarım bilmiyorum
yolda yürürken
birden bire gözlerim doluyor
içimde bir yumru,boğazım düğümleniyor
ve bir his
o acı çekiyor diyor
onunla birlikte bende çekiyorum
tek dileğim buydu tanrıdan
mademki yanında olamıyorum
mademki onun yerine ben çekemiyorum acılarını
en azından paylaşayım istedim onunla
şükrediyorum dileklerim kabul oldu
ve tek tesellim bu şimdi
o artık daha az acı çekiyor
ve ben kendi annem ölmüş gibi
hissediyorum acısını

annesini tanımazdım
ama annesini çok seven bir kız tanırdım
bir anne nasıl sevilir
ondan öğrendim ben

Tibet Avcı